Ann Kristin sitt webhotell

MY PERSONAL AIRPLANE POLICY INCLUDE SEVERAL POINTS: FIRST, I DO NOT FLY WITHIN NORWAY. SECONDLY, I TRY TO USE OTHER MEANS OF TRANSPORTATION WHEN POSSIBLE. THIRD, IF I FLY, IT SHOULD BE WITH THE PURPOSE OF STAYING FOR A LONGER PERIOD OF TIME… WELL, NOBODY IS PERFECT, AND I’M DEFINITELY NOT NOBODY!

So when my dad a few weeks back offered me a ticket to Iceland for a five day long family holiday, I went against all my principles and accepted the ticket, and unfortunately I can’t gurantee that I’ll never catch a flight to Iceland again – beacause I really would love to go back some day.

Friday the 5th of february I sat in the plane at Gardermoen waiting for take off, with all these mixed feelings.. Struggling with the fact that my short little holiday the next few days would lead to more emmisions of CO2 than the emmisons of an average person in Malawi througout a whole year, well aware of the fact that it is the people in poor countries like Malawi that will be worst affected by the effects of climate change, like shortages of food and water and increased risk of flooding.

At the same time I was so excited about soon being able to cross out another country on my have-been-there-list. I could not wait to see Iceland; Reykjavik, the Blue Lagoon, the hot springs and so on. I felt very lucky to have this possibility to experience Iceland in such an inexpensive way, my dad paid for the flight and I could stay for free with my sister.

I tried to convince myself that this opportunity was too good to decline for a “poor” student, and that it is not easy to travel to Iceland without flying, and of course the people of Iceland need tourists to come now during this economic crisis they are experiencing… Still, I felt bad.

My name is Ann Kristin, and I am a travel addict. Probably an over the average environmentally conscious  travel addict. Which means I often find myself having moral dilemmas. My way of dealing with this, in addition to having a strict airplane policy and trying to follow it, is to buy climate tickets when I choose to fly.

Oslo-Reykjavik-Oslo is 3564 km, which means emmisions of 0,728 tons of CO2, which again costs 150 NOK. The money are used to reduce this amount of CO2 through climate projects in developing countries. The way I see it, if we can afford going on holiday we can afford a climate ticket too. If you fly a lot in your job I suggest that you try to convince your boss/organisation/company to start buying climate tickets.

Around four pm the 5th of february I landed at Keflavik airport in Iceland,  and my days there were really great. My sister is in Reykjavik for five weeks because of her studies, so the whole family (me, my dad, mum, brother, his girlfriend and my sister’s children) visited her. Only an hour after I arrived in Iceland I was swimming around in the extremely enoyable Blue Lagoon. The Blue Lagoon is a expensive and very touristy thing to do, still; it is totally worth it. Specially at this time of the year. The cold weather and the so hot water is a very nice combination. We were also very lucky with the weather – blue sky. So it was so nice when it got dark, with all the lights around the pool.

Saturday we spent in Reykjavik, a city I really liked. Located down by the sea with the beautiful view of  snow covered mountains. On Sunday we went on a roadtrip/sightseeing. First we went to see the geyser Stokkur, which was very impressive. The waterfall Gullfoss was also beautiful and impressive. At the end of the trip we visited the nice place Thingvellir. It was a great day, driving through the more or less deserted landscape inhabited by the very beautiful icelandic horses.

Monday, we again spent the day in Reykjavik. A lovely day, that included a lot of walking around town and a very tasty vegetarian lunch. If you go to Reykjavik, I highly recommend you having a meal (or more) in the vegetarian reataurant A næstu grösum in Laugavegur 20b. A last tip from me today is to eat a lot of the great product skyr. That was a nice new product in the supermarkets here in Norway when I got back from Ghana, and in Iceland it is cheaper, better, more flavours to choose from and available everywhere. In summary, Iceland is great! (To see a few pictures from our trip visit my brother’s blog here).

Well, I have to find my position in front of the tv again, the Olympics in Vancouver is calling me…

NEXT TIME YOU ARE TRAVELING, BE CONSCIOUS ABOUT THE CHOICES YOU MAKE. IF YOU CHOOSE TO FLY, REMEMBER YOUR CLIMATE TICKET!

Which you can purchase here:

Mitt klima (in norwegian)

My climate (in english)

Nine days of the year 2010 have already passed, and finally I am wishing you, my beloved readers, a happy new year. I see that my last post was written the 19th of November, so I guess I am starting off this year as inefficiently as I ended the last, unfortunately my habit of delaying things seems to be coming with me into 2010.. Well, enough about that ;P

HAPPY NEW YEAR.  GODT NYTTÅR.  XIN NIAN KUAN LE.   BONNE ANNEE.  PROSIT NEUJAHR.  FELIZ ANO NOVO.  FELIZ AÑO NUEVO.  YENI YILINIZ KUTLU OLSUN.

As an attempt to please my non-norwegian-speaking-friends I’ll try my best and write this post in english. I am not yet sure if I will write more posts in english, it depends on the response I guess. If not, this page can be used to translate: http://translate.google.com

Since I have been studying in Ghana the last semester, the blog posts have been all about me, to keep friends and family updated. I will now give a short summary of my last month in Africa, and then the blog will go back to also be about more important  and interesting things.

When my last post was written my semester at the University of Ghana was coming to an end. I had a study week, which I spent traveling. My first exam was Tuesday the 24th of November, and the last exam friday the 4th of December, so I had six exams in eleven days. Therefore, when I woke up Monday the 23rd not feeling very well, I was not particularly happy.. I ended up spending the whole day in a hospital bed because of an intestinal infection, it was a horrible day. They actually wanted to keep me in the hospital for the night, but since I had an exam at 7.30 am the next day they allowed me to leave. Luckily I managed to write all my exams, and I also passed them all.

Suddenly my semester in Ghana was over, and I was having mixed feelings about that. As always I thought that the time had gone too fast, and I was not happy to realize that my stay in Africa was soon over. At the same time I of course very much looked forward to two weeks of holiday before flying back home to Norway.

Early Sunday morning the 6th of December I left Accra by bus. 13 hours later the bus arrived at the bus station in Abidjan in Ivory Coast. The next day I took a plane to Dakar in Senegal. There I stayed eight nights in N’gor Surfcamp. I really had a great time there, surfing almost every day. I even tried to surf the famous N’gor right, though only on the inside, it was way to big for me out there. I had many many wipe outs, and a few good waves Other spots I surfed were Virage and Secret, that is the spots for beginners and intermediate beginners as me.

After eight awesome days in Senegal I flew back to Ivory Coast, there I met  Bob from the U.S., Desmond from Singapore and Moritz from Germany; friends that I have been hanging out with a lot during my time in Ghana. We stayed one night in Abidjan, one in Grand Bassam and two in Assini, and we had a great time. 

Then we headed back to Ghana. The border crossing was really nice, bumping up and down in the back of a pick up on a dust road along the beach. My last three nights in Ghana I spent in Busua. Back in Accra I just went to the nice fair trade shop Global Mamas to buy some gifts, then to campus to get my things, and then to the airport.

At 09.30 am Tuesday the 22nd I was enjoying the heat from the sun, the sound of the waves and the nice seaview at the beautiful beach in Busua. 24 hours later I was happily reunited with my family, looking out on the beautiful snow-covered norwegian landscape, and kind of enjoying the cold.

After eleven wonderful days of christmas holiday back home in Hafslo, I went to Oslo again. Here I am now, studying the last semester of my bachelor degree in public nutrition.

14 VEKER HAR RAST AVGARDE. HER SIT EG LITT VEMODIG PÅ ROMMET MITT OG INNSER AT OPPHALDET SNART ER OVER. PÅ FREDAG HADDE ME SISTE DAG MED UNDERVISNING, NO HAR EG LESEVEKA, OG ALLEREIE PÅ TYSDAG HAR EG DEN FYRSTE AV SEKS EKSAMENAR..

Litt av kvart har skjedd sidan eg skreiv her sist, det er jo altfor lenge sidan.. Eg har blant anna vore på nokre veldig fine helgeturar. For tre veker sidan var me på tur i Volta regionen. Der var planen å gå på Ghanas høgaste fjell. Då me stod på toppen av det som vert sagt å vera Ghanas høgaste fjell, Afadjato, så såg me imidlertid rett bort på eit høgare fjell. Litt forvirra spurde me ein guide om det kanskje var Togo, sidan me visste at me var svært nære grensa. Men neida, det var Ghana. Hmm, ok, så då er me ikkje på det høgaste fjellet alikavel då, spurde me. Joda, for det andre fjellet var ikkje noko “mountain”, det var jo ein “peak”, det såg me vel…!? Ghana har altså sin eigen interessante definisjon på fjell, det eigentleg høgaste fjellet vert ikkje rekna som det høgaste, det er ikkje målt høgden på det ein gong, for det er ikkje eit frittståande fjell, men det står oppå ein kjede.. Me var så innstilte å gå på det høgaste fjelet den dagen, at me tok på oss sekkane igjen og traska vidare, så me kom oss dit til slutt, så veldig høgt er det nemleg ikkje, rundt 900 meter kanskje. Etter fjellturen tok me turen til Wli vatnfallet,og det var faktisk veldig vakkert, diverre hadde eg ikkje kamera med.

Helga etterpå var eg ein tur til Kumasi og Lake Bosumtwi.  Det var òg ei veldig fin helg. På fredagen traff eg May Anita og Sofia att. På laurdagen gjekk eg rundt og utforska byen åleina og var skikkeleg turist, gjekk på museum og tok bilete og styrte på. Om kvelden var eg, Moritz og Desmond ute og åt nydeleg indisk mat på Moti Mahal. På søndagen reiste eg og Desmond til Lake Bosumtwi, der me hadde ein avslappande dag med lesing i hengekøya.

Sidan det no nærmar seg slutten så fann eg ut at eg måtte ta litt bilete av kvardagslege ting òg, som for eksempel kvar eg bur. Så slik bur eg:

Plutseleg ein dag så la eg, inger Lise og Ingvild oss imidlertid i ei heilt andre senger.. Me vakna opp til deileg frukost. Vart køyrt i bil med air condition til skulen. Vart henta på skulen i den same bilen. Køyrt heim til vår nye heim, der kokken hadde lunsjen klar. Etter måltidet slo me i hjel litt tid på dataen med perfekt internet, såg litt tv på den store flatskjermen, tok eit varmt bad, lufta hunden vår, eller berre surra forbausa rundt i det store huset. Så var det tid for litt mat igjen, ein herleg tre-rettars middag.. nam, nam! Ja, sånn hadde eg det i to dagar, og Inger Lise og Ingvild i over ei veka. Me har nemleg blitt kjende med to fyrar som har ein ganske grei jobb, som har plassert dei i eit hus med seks soverom, alle med eige bad. Så sidan dei skulle vekk og jobba, så sa dei at me var veldig velkomne til å bu der, sjåføren og kokken var jo der uansett.. Så eg må seia at eg følte meg som ei prinsessa i nokre dagar!

Eller så har me hatt det ganske travelt på skulen i det siste, med tre til fire prøvar i veka. På science-fakultetet har me nemleg små prøvar og innleveringar undervegs, som tel cirka 30 % av endeleg karakter, så slutteksamen tel 70 %. Det er jammen ikkje så dumt. For no har me jo faktisk vore igjennom det meste av pensum allereie, og treng stort sett berre å repetera no når me har leseveka.

Slik har timeplanen min sett ut dette semesteret:

Faga me har teke er:

NUTR 301 – Nutrients and their Metabolism

NUTR 303 – Nutritional Physiology

NUTR 313 – Nutrition, Sustainable Livelihoods and Extension

NUTR 401 – Applied Nutrition

NUTR 403 – Assessment of Nutritional Status

NUTR 405 – Assessment of Nutritional Status of a Community

NUTR 413 – Nutrient Analysis Practical

FDSC – Food Laws and regulations

I NUTR 405 så har me altså vore ute i felten og gjort ulike undersøkingar; som spørjeskjema, blodprøvar, klinisk sjekk og ulike antropometriske målingar (ABCD – anthropometric, biochemical, clinical and dietary assessment). Det har vore veldig spennande. Diverre så prata ikkje så mange av dei engelsk, det har gått mest i Ga og Twi, to av dei lokale språka, så det er ikkje alltid me tre norske har gjort så mykje meir enn å observera, men det har vore interessant det.

Sidan det nærmar seg slutten av semesteret og ferietid, så må eg snart bestemma meg for kva eg skal gjera etter siste eksamen 4.desember og fram til heimreise til Noreg 22.desember. Dei heitaste alternativa har vore å reisa med Ingvild og Inger Lise til Senegal (og kanskje Gambia), eller å bli med dei karane eg pleie å henga med, på motorsykkeltur frå Ghana, igjennom Togo til Benin. Det siste høyres jo utruleg kjekt ut, men diverre så ser det ut som det vert umogleg av ulike praktiske årsaker. Eit anna alternativ som freistar er å reisa opp i nord i Ghana og kanskje ein tur innom Burkina Faso. Altså, alfor mange freistande alternativ, eg skulle verkeleg hatt meir tid! Uansett, slik det ser ut no så vert det høgst sannsynleg ein tur til Senegal, og kanskje Elfenbeinskysten. Eg har tenkt å prøva å finna ut angåande visum i dag, så bør eg vel få kjøpt flybillett snart, så eg får koma tilbake med meir info når eg faktisk veit kva eg skal.

Ellers så kunne eg fort ha vore i Dubai i skrivande stund, der er nemleg Inger lise og Ingvild no. Dei reiste på laurdag, og kjem att no på laurdag. Sidan eg hadde like lyst å reisa meir rundt i Ghana, så fann eg ut at det då for meg ikkje var verd å bruka så mykje pengar på ein tur til Dubai. Så no sit eg no her på campus.. Angrar eg på valet? Nei, absolutt ikkje. Det hadde sjølvsagt vore supert å vore med dei i Dubai, men jammen har eg hatt nokre fine dagar langs Ghanas vakre vestkyst.

Eg og Desmond frå Singapore satte oss i ein buss vestover på laurdagskvelden. Me sov i Takoradi, før me tidleg morgon på søndag reiste vidare til Busua. Det føltes som å koma heim, var altfor lenge sidan sist. Til min store glede så var mine to surfebrett der framleis, til min store skuffelse var det, dog ikkje uventa, ikkje noko særleg bølgjer.. Så sjølv kor godt me trivst i Busua så bestemte me oss for å reisa vidare same dag. Etter frukost og litt avslapping i hengekøya, så sat me i ein taxi vestover. Litt stress å reisa med to surfebrett, spesielt når ein ikkje ein gong får brukt dei. I tillegg så klarte den veldig usympatiske taxisjåføren vår på søndag å knusa tuppen på det eine brettet mitt med bagasjeluka, frykteleg irriterande. Ikkje nok med det, på måndag mista eg kameraet mitt.. Enda meir irriterande..!!

Me enda opp i Axim, fyrste natta på Ankobra Beach Resort, som var fint, men ikkje spesielt imponerande. Strendene i Axim skal nemleg vera dei finaste i Ghana, og akkurat det skjønte me ikkje, Busua er jo finare. Neste dag reiste med vidare til eit anna hotell i Axim, LouMoon Lodge, og der vart faktisk alle forventingar ikkje berre innfridde, men overgått mange hakk (sidan me av erfaring no veit at det i Ghana ikkje er lurt å ha høge forventningar). Der var det verkeleg vakkert, utruleg flott. Det var jo difor òg veldig mykje dyrare enn det me pleier å betala for overnatting, men eg tenkte berre at eg kunne jo faktisk ha vore i Dubai, så då har eg jammen meg råd til ei natt her. Sidan det ikkje var andre gjester der så fekk me til og med rom med strandutsikt til same pris som det utan, då var eg særs nøgd. Rommet var utruleg flott, strendene kjempe vakre, folka som jobba der utruleg hyggjelege og maten særs god. Eg kunne godt blitt der nokre dagar til, men sidan ein ikkje kunne betala med kort så hadde eg ikkje nok kontantar til det, og Desmond måtte uansett tilbake på jobb i går.

Så no er eg tilbake på campus, eg burde vel kanskje lesa litt sidan eg har leseveka og seks eksamenar i vente, men sit visst heller og les i Ghana-boka mi. Eg tenkjer kanskje å ta meg ein tur igjen med avreise i kveld eller i morgon tidleg, då vert det nok på eiga hand, sidan Inger Lise og Ingvild framleis er i Dubai og kosar seg. Og den andre gjengen eg heng med skal på tur med jobben i helga.

Eg har fått litt klager frå ikkje-norsk-talande vener om at eg ikkje skriv på engelsk her, så om eg skal skriva litt på engelsk av og til er under vurdering..

God helg til dykk alle

Vekkerklokka ringer. Eg et ei banan,drikk ein slurk vatn, går på do, tek på meg treningsklede, og møter Inger Lise nede for ein joggetur. Me joggar forbi eit studenthus der ein mann står utanfor med sånn ropert og preikar om Guds kjærleik og så vidare, me spring forbi ei gruppe menneske som står i ring på ei fotballbana og ber, ein mann går rundt og pratar i tunger og ser fullstendig gal ut. Atter ein gong så må me utveksla nokre litt frustrerte ord om desse folkas religiøse liv, og slik me ser det; mangel på liv utanom studiar og kyrkja.

Me kjem att frå joggeturen, og går innom badet på veg inn på rommet for å sjekka om det er vatn. Neida, ikkje vatn. Heldigvis så har me lært, og har alltid ei bøtte med vatn ståande på altanen. Så den tek eg med meg inn i dusjen, og føler meg no sånn passe rein etterpå. Frukost vert konsumert, som oftast nokre knekkebrød med peanøttsmør og banan, eller yoghurt, havregryn og banan. Tennene vert pussa i posevatn, sidan vatnet framleis er vekke. Skulesekken vert pakka. Og eg møter Inger Lise og Ingvild nede 25-30 minutt før dagens fyrste time. Me traskar sakte av garde, ofte i nokre fargerike afrikanske kjolar, med sekken over eine skuldra, i håp om å unngå å bli heilt gjennomsveitte.

Vel framme finn me oss nokre plassar i det stappfulle klasserommet, og ventar i spenning på om førelesaren kjem eller ikkje. Tjue minutt for seint kjem han omtrent sjanglande inn og beklagar at han er for sein. Det er svært tydleg at også i dag har frukosten hans innehaldt alkoholhaldig drikke, og han ber oss repetera kva me gjorde i førre time, for han “needs some time to organize himself”.

Neste time har me heldigvis ein edru førelesar, men diverre med ein svært utdatert undervisningsmetode. Han dikterar og me skriv for harde livet ordrett av det han seier.

Så har me ein fritime, og heile klassen strøymer til biblioteket på ernæringsavdelingen. Me har nemleg ein innlevering som skal leverast neste dag, og her har ingen eigne lærebøker, så alle flokkar seg over dei same bøkene på biblioteket.

Siste time før lunsjpausen så har me ein kvinneleg førelesar som er fagleg veldig flink,ho brukar power point, og undervisningen er heilt på høgde med den me har heima i Noreg.

Så er det lunsjpause, og dei tre kvite trillingane er som vanleg svært svoltne og går til Volta Hall for å få seg litt mat. Eg kryssar fingrane for at det er palavasaus på menyen. Me bestiller mat igjennom ei bittelita luka til nokre av og til passe serviceinnstilte damer, og av til veldig sure damer! Lunsjen består som oftast av palavasaus (spinatliknande blad i masse masse palmeolje) og kokt yam, red red (bønner og plaintain), jollofrice (ris i tomatsaus), eller waakye (ris med bønner i), litt salat, kanskje eit kokt egg og litt ananas, papaya eler appelsin til dessert, dette betalar me i mellom 1-2 cedi for (=4-8 kr), og det smakar veldig godt.

Etter lunsjen står det lab på timeplanen (iallfall på torsdagar). Frå halv to til halv fem. Så då må alle koma med reine kvite labfrakkar. Så gjer me eit eller anna, som oftast ikkje veldig effektivt organisert. Av og til er me ferdig allereie klokka tre, men for å visa sin makt og understreka deira posisjon i høve til oss studentane, så likar nokre førelesarar å halda oss i rommet, utan at nokon gjere noko som helst fornuftig, til klokka iallfall er fire. Dei siste gongene har det imidlertid vore annleis, det har teke så lang tid at me har måtte vore att til halv seks tida og nokre gonger koma att å gjera ferdig på fredagen. Førre torsdag tok me faktisk blodprøvar på kvarandre, for å måla jarnstatus (hemoglobin og hematocrit).

Etter ein lang skuldedag så traskar me heimover, stoppar ved nightmarket eller vegansjappa for eit nytt billeg måltid. Før kvelden vert brukt til å prøva å få logga på internet, og ellers skriva oppgåva eller lesa til prøve neste dag (denne veka hadde me ein quiz på måndag, presentasjon og innlevering av gruppeoppgåva i dag, innlevering av labrapport i morgon og ein ny quiz på fredag. Førre veka hadde me to“midexams”, det vil seie prøve på ein time som tel ca 30 % av endeleg karakter i faget + at me hadde ein labrapportinnlevering og ein annan liten innlevering). Så kvelden vert tilbrakt her inne på vår “kjære” ISH II (international student hostel II), der me studerar litt, irriterar oss over dårleg internet, et og pratar om laust og fast, som at me ikkje har noko liv og tilbringer altfor mykje tid her inne på campus der ingen gjer noko anna enn å studera og be… Stusseleg?

Det er kanskje så stusseleg me føler kvardagen er av og til, når me syns litt synd på oss sjølve. Og det er eit faktum at me som ernæringsstudentar her har det meir travelt enn mange andre; me har fleire timar undervisning, mykje obligatorisk og mykje meir prøvar og innleveringar enn mange andre. Likevel, så ille er det ikkje! Når eg tenkjer tilbake på dei siste dagane, så har me det no jammen fint spør de meg. På torsdag så var me som så mange gonger før ute og åt etipoisk, me er blitt avhengige alle tre no, så tok me ein tur på Accra Mall og på kino. Fredag så var me ute, eg var på salsakurs, og dei andre på ein annan plass. Laurdagen tilbrakte me dagen ved bassengkanten ved eit ganske så flott hotell, så var me ute og åt god indisk mat, før me reiste og såg film på lerret på skulen der dei gutane eg har vore til Busua og sånt med jobbar. På søndag var Ingvild og Inger Lise tilbake ved den same bassengkanten og koste seg. Eg var litt for rastlaus til det og reiste heller på vandring i Accra med Desmond. Ein kjempe fin dag, som enda på den italienske restauranten Mamma Mia, der me koste oss med nydeleg sjømatpizza, spinatravioli og salat.

På måndag var me ferdige på skulen allereie halv tolv, og då fann me ut at det var for varmt til å studera. Så me satte oss i ein taxi og køyrde til bassengkanten igjen, denne gong ved Hotell Shangrila. Der koste me oss nokre timar, før me reiste til eit anna veldig fint hotell for å eta middag. Der fekk me bananchips, peanøtter og oliven medan me venta, det likar me! Eg syntest ikkje maten var fantastisk, men absolutt god. Eg hadde scampispyd på grønsaksseng med ris og peanøttsaus til, så delte eg og Inger Lise ei sjokoladeterte med is til dessert. Og så kvelden i går, wow! Den var verkeleg eit høgdepunkt for oss alle. Då var me på Monsoon og åt sushi. Nydeleg sushi. Her i Accra. Wow! Ein skikkeleg fin plass, som kunne vore kvar som helst i verda. Nam, nam, nam, det vert garantert fleire turar dit. Men å kosa seg slik kostar sjølvsagt òg litt, eg betalte i går 45 cedi for 16 sushibitar, ananasjuice og brownie med sjokoladesaus og is. Å betala så mykje for eit måltid når ein veit ein kan bli god og mett for berre 1 cedi føles jo litt som galskap.

Så me kan eigentleg ikkje klaga. Me er svært privilgerte som berre kan ta luksuspausar frå den i våre auge noko stusselege kvardagen som er andre sitt liv.. Ikkje berre priviligerte når det gjeld pengar, men og tid. Me tek nemleg berre 15 credits, medan dei fleste av våre klassekameratar tek 21, det vil seie at dei ofte har to meir innleveringar og prøvar enn oss i veka. Så nei, me kan verkeleg ikkje klaga. Me er jo faktisk på utveksling, ikkje på ferie. Så eg set pris på kvart sekund. Ikkje alt er fantastisk, mykje er frustrerande, ein del er irriterande og uforståeleg, likevel, alt er veldig interessant. Eg kom jo til Ghana for å oppleva Ghana, på godt og vondt.

Nei, no er det på tide å slutta, spørs om nokon av mine lesarar framleis heng med. Eg skulle eigentleg vore på skulen no ser de, men vart heima i dag på grunn av migrene. No er eg betre, og har som vanleg veldig mykje på hjarta, og faktisk tid til å skriva òg, men no får det halda for i dag.

Håpar de har det bra, alle saman!!

Tre lukkelege, matglade jenter!!

(OBS! Dette innlegget vart skrive førre onsdag (21.10), men ikkje lagt ut før no på grunn av manglande nettilgang)

EIN VAKKER GRENSEOVERGANG. LOMÈ. EIN ETTERLENGTA MOTOTUR.  LITT KOMMUNIKASJONSPROBLEM. LE GALION. HØGT BAGUETTEKONSUM. LAKE TOGO. PIROGUE TUR. TOGOVILLE. EIN SÆRDELES USJARMERANDE GUIDE. FULLMÅNEFEST. VEST AFRIKAS STØRSTE (!??) BASSENG. EIN ANGRANDE STA GJERRIGKNARK.. STRÅLANDE VER. MORO PÅ TUR!

Det var ein gong tre norske jenter i Ghana, også kalla “the white triplets”, antakeleg sidan dei stort sett alltid vart sett ilag og lyste opp i klasserommet fullt av svarte afrikanarar. Dei fann ein dag ut at dei burde ta ein tur til Togo, sidan dei berre hadde visum i Ghana i 60 dagar, og trong nye 60 dagar, som dei ville få ved å reisa frå Togo tilbake til Ghana igjen.

Så tidleg ein fredag morgon klokka fem møttes dei. Heller ikkje denne gong viste reising i Ghana seg å vera enkelt og effektivt. Dei (iallfall dei to eldste ;p) ville så gjerne ha ein luksus tro tro med air condition, men etter å ha site og venta på at den skulle fylla seg opp i over ein time så tok dei på seg sekken igjen, senka krava til standarden, og var ganske kort tid etterpå på veg ut frå Accra med retning det lange og smale nabolandet Togo.

Etter omlag tre timar i tro tro, den siste av dei tre timane svært humpande, varm, klam og kvalm, så kom dei fram til grensa til Togo. Plutseleg prata alle fransk og deilege franske baguettar var til sals overalt. Og der såg dei ei nydeleg strand og blått hav, og den yngste trillingen konkluderte med at det var det vakraste grenseovergangen ho hadde kryssa.

Å kryssa grensa gjekk ganske så greit, så etter kort tid var dei alle tre, både dei to gamle på 27 år og ho unge på 26 år, innlosjerte på Le Galion i hovudstaden Lomé. Le Galion er eit hotell og restaurant som visst nok, i fylgje dei heldige som har vore der, gir ei kjensle av vera i Paris.

Etter at dei to eldste hadde fått seg ein liten middagslur, så var dei tre klare for å utforska Lomé. Sidan den yngste måtte i banken før stengetid heiv ho seg på ein motorsykkeltaxi, noko som ho har sakna etter sitt opphald på den Dominikanske republikk i 2007. Deileg med litt vind i håret igjen. Etter litt vandring rundt og konsum av ein deileg baguett med avocadosalat kjøpt på gata for ca.2 kr, så ville dei tre slappa av i rooftop-baren på eit 35 etasjars høgt hotel dei hadde lese om i guideboka, men det viste seg å vera stengt. Så dei tok taxi vidare, men på grunn av kommunikasjonsproblem og litt amper stemning, så hoppa dei ut av taxien før dei var framme der dei skulle. Og den plassen kom dei aldri fram til, dei hamna heller på ein annan plass der dei eldre fekk seg ein øl og yngstejenta fekk seg litt nydeleg ananas.

Etter ein god baguettefrukost på laurdagen så bar ferden vidare ut av hovudstaden og austover til Lake Togo. Der fann dei seg ein bungalow, og var kort tid etter på plass i ein pirogue (ein kanoliknande sak) på veg til Togoville. Ein liten landsby kjend for voodoo, og i fylgje deira ekstremt usjarmerande guide så var faktisk paven på besøk der i 1985. Etter at dei betalte og kvitta seg me guiden før han var ferdig med runden sin, så kjøpte dei seg nokre deilege baguettar igjen og nokre bananer og åt lunsj utanfor kyrkja med fin utsikt utover Lake Togo.

Om kvelden var det fullmånefest på Auberge de Lac, der “the white triplets” hadde innlosjert seg. Det tok vel aldri heilt av, men underhaldande var det iallfall å sjå ungane dansa, for ein rytme og herlege “moves”!!

På søndag var dei tre kvite klare for ein avslappande dag ved kanten av og uti Vest-Afrikas største basseng. Det var eit ganske vanleg 50 meters basseng, så om det er det største eller ikkje er me jammen ikkje sikre på. Dagen var fin den. Men litt irritert vart den yngste då det viste seg at det kosta 6000 Togopengar (=75kr) å få bada der, og ho hadde kalkulert med 3000 til 4000. Sidan den yngste hadde bestemt seg for å berre bruka dei hundre dollarane ho hadde veksla den helga, så resulterte den overaskande høge prisen i at den sta og litt gjerrige yngstemann ikkje hadde nok og nekta å lana pengar til buffet, og åt ein dårleg panini med ost og tomat (ikkje ein gong olivenane mine fekk eg!!), medan dei to andre koste seg med nydeleg buffet. Dumme, dumme meg.. Eg angra framleis!!

Så etter nokre timar med bading og soling så var to kvite/gyllenbrune og ein raud trilling på veg tilbake til Ghana, med litt franske baguettar i bagasjen. Dei var alle einige om at det hadde vore ei fin studiefri helg i nydeleg ver, og at Togo var eit fint land å besøka.

No har eg faktisk vore her i Ghana i sju veke allereie. Tida går fort! Så de som synast det er deileg med ein pause frå meg, får nyta den så lenge den varar

Det er akkurat ei veka sidan eg skreiv her sist, så eg byrjar der eg slapp. Fredag morgon skulle eg møta tyske Moritz utanfor gaten halv sju om morgonen. Han var ein av dei eg vart kjend med i Kokrobite for nokre veke sidan. Planen var ein ny tur til Busua for å surfa. Denne gong med begge mine surfebrett, og det viste seg ikkje å vera så lett å ta dei med, men faktisk ikkje så vanskeleg heller. Ein må berre møta dei rette sjåførane. Siste strekningen låg surfebrettet i bagasjerommet på ein taxi, ein tredjedel inni og to tredjedelar utanfor, då var eg litt nervøs ja, men det var det kanskje ingen grunn til, det gjekk iallfall veldig bra.

Helga i Busua var strålande. Eg var der altså med tyske Moritz, og to av hans kollegaer, Desmond frå Singapore og AK frå India, og ikkje minst så var eg der ilag med May Anita, og to andre frivillig folk, Sofia frå Sverige og Debbie frå Sveits. Kjempe kjekke folk. Nokon av oss prøvde å surfa litt, me spelte fotball på stranda med mange lokale ungar, me gjekk litt på lina, me åt mykje god mat, og eg og Moritz var på ein liten øytur. Øyturen vår vart artig, men smertefull. Sidan bølgene ikkje akkurat var veldig bra, så fann me altså ut at me ville padla ut til øya som ligg rett utanfor Busua. Så me la oss på surfebretta og padla i veg. Det tok rundt ein halvtime å koma seg ut der tippar eg. Var øya verdt å padla ut til? Tja.. Me kom oss til slutt i land på øya, blødande og fulle av små piggar frå nokre kråkebolleliknande vesen eller noko sånt. Au au! Men ein fin padletur var det no uansett. Surfebretta mine vart foresten att i Busua. Dei står no på bakrommet i ein bar på eit hotell på stranda der. Trygt? Håpar det!!!! Eg trur nesten eg må tilbake neste helg for å sjekka korleis det går med dei :p

Anna nytt frå den siste veka? Jo,på måndag fekk me jo resulatet frå fysiologieksamen/prøven me hadde, og det gjekk betre enn forventa, me sto med glans alle tre. Og i går hadde me enda ein prøve, og det gjekk nok bra det òg. Ellers så reiser eg, Ingvild og Inger Lise til nabolandet, Togo, i morgon tidleg. Me har høyrt rykter om veldig god mat der, mindre olje og meir grønsaker enn her i Ghana, så me gler oss veldig. Me har òg høyrt at me bør ha med oss nokon som kan fransk, sidan ein ikkje kjem så langt med engelsk der. Inger Lise har hatt eit år fransk for ti år sidan eller noko sånt, og var innom bokhandelen i stad for å kjøpa ei lita ordbok, så får me sjå korleis det går.

No skal eg straks møta Inger Lise og Ingvild, for eit nytt deileg etiopisk måltid. Nam nam!!

God helg, alle saman!!

EG HAR SÅ MYKJE PÅ HJARTA, MEN IKKJE LIKE MYKJE TID TIL Å SKRIVA HER. LIVET SOM ERNÆRINGSSTUDENT I GHANA ER NEMLEG TRAVELT!!

HER ER LITT AV DET EG HAR LYST FORTELJA DYKK OM FRAMOVER, EIN LITEN SMAKEBIT, SÅ DE VEIT KVA DE HAR OG GLEDA DYKK TIL:

• UNIVERSITY OF GHANA

           Ein kjempe stor campus med moglegheit for å studera det meste.

• BALME LIBRARY

          Det flotte universitetsbiblioteket, med eigen FN-avdeling og eige “Development Information Center”, ein        

          samling av Verdensbankens publikasjonar. Eg håpar eg får tid til å fordjupa meg litt der etterkvart, men det spørs,

          til no har det gått mest i ernæring, me har jo to-tre innleveringar i veka.

• STUDIELIVET I GHANA

          Her er dei heiltidsstudentar! Iallfall på “Science” fakultetet, der me høyrer til.

• ERNÆRINGSSTUDIET

          Ein del repetisjon, men grundigare gjennomgang enn i Noreg. Feltarbeid!! Nokre veldig bra førelesarar, ein som

          dikterar (og me skriv for harde livet) og ein alkoholikar som snøvlar og sjanglar rundt (det er vel lov å overdriva litt

          for å halda på lesarane). Travelt!

• GARDEROBEN MIN

          Frå kvitt, svart, grått og brunt til alle regnbogens fargar!

• TRENING

          Vekkerklokka ringer 04.50, 05.05 er joggeskoa på og eg på veg ut døra, tru det eller ei!

• KOSTHALD

          Mitt konsum av olje har nok, frivillig eller ikkje, auka ein god del etter at eg ankom Ghana. Eit typisk ghanesisk

          måltidsmønster er veldig annleis ein eit typisk norsk. Til og med ikkje ernæringsstudentar et frukost. Så i går fekk

          heile klassen seg ein god latter når læraren spurde meg kva eg hadde ete til frukost, og eg svarde: brød,

          peanøttsmør, banan og eple.” Wow, har du alt det inni den magen din, sa førelesaren, og alle lo og lo og lo”.

• GHANESARAR

          Er generelt, spesielt her på campus, svært religiøse!

• BUFORHOLD

          Eg bur på ISH II (international student hostel II), og deler der rom med Esther frå Ghana.

• TRAFIKK

          Dei ellers så utruleg treige ghanesarane vert av ein eller annan grunn utruleg utolmodige og galne i trafikken, noko

          som i 2006 førte til over 1800 dødsulukker.

Ellers, står det bra til med dykk? Håpar det! Eg trivst iallfall veldig godt her i Ghana. Det er veldig travelt på skulen då. Allereie i morgon har eg ein liten eksamen, i fysiologi på engelsk. Får håpa eg står!!

I helga var me på tur til Akosombo, ein svært roleg fin plass. Perfekt for studering. Så det har gått mest i lesing om blod og nyrer, med mat- og symjepausar innimellom. Eg sat i bikini ved elvekanten og las, og hoppa stadig uti det herlege vatnet. Ein kanotur fekk eg og Inger Lise òg med oss, veldig idyllisk.

Laurdagskvelden skjedde det foresten litt av kvart. Fyrst åt me ein nydeleg fiskemiddag, fersk Tilapia frå Volta elva. Så gjekk me for å ta eit slag biljard. Og eg var plutseleg veldig god, veit ikkje heilt kva som skjedde. Etter at eg hadde slått Inger Lise ein gong og bartendaren tre gonger så hadde det kome fleire mannfolk som skulle sjå meg spela. Han eine ville ta eit slag mot meg, og jammen knuste eg ikkje han òg. Til slutt berre lo eg, det var nesten litt surrealistisk. Så etter min sekste siger på rad så gav me oss og bestemte oss for å sjekka ut den lokale nattklubben ilag med tre som jobba på hotellet der me åt.

Me sat og venta på at dei gutane skulle bli ferdige på jobb og stenga, og der kom det to par inn i restauranten. Dei såg velståande ut, og me kommenterte at der kjem dei med sine diamantar og dunstar parfyme og trur dei kan gjera som dei vil, altså koma rett før stengetid når me ville ut og dansa. Ho eine dama spurde kvar me kom frå og me prata litt med dei. Det viste seg at dei var britiske og han eine mannen akkurat hadde vore ein tur i Noreg. Me spurde kva han jobba med sidan han hadde vore i Noreg, “entertainment” svarte han. Korleis underhaldning spurde me nysgjerrige, men det ville han ikkje svara på og berre lo det vekk. Det må vera noko snusk, tenkte eg. Men då me gjekk bort til bartenderen for å klaga litt på dei teite gjestene som kom rett før stengjetid, så fekk me oss ei overasking. Han syntest nemleg det var ganske så stas med dei gjestene – for det var jammen meg vokalisten i Boney M og manageren. Me traff altså kjendisar i Ghana, det var uventa det. Artig! Så då vart den snuskete mannen plutseleg kledeleg beskjeden i staden. Haha

Ei nøgd Ann Kristin gjekk på lina i Kokrobite førre helg.

Inger Lise padlar på Volta elva.

Lesesalen vår i helga.

Heilt til slutt: Gratulerar med eit godt val, folkens! Eg ser fram til fire nye raud-grøne år

FOTBALLKAMP, ETIOPISK MAT, VEGANSK MAT, ERNÆRINGSSEMINAR, KOKROBITE, SOL OG SLAKKLINA. LIFE IS GOOD!

Førre søndag var eg, som nemnt i førre innlegg, på fotballkampen mellom Ghana og Sudan. Stemningen der var mildt sagt ein del livlegare og meir fargerik enn på Ullevål. Ghanesarane song, ropte og dansa stort sett heile tida. Og på slutten så gjekk bølga rundt stadion iallfall fem gonger på rad. Ghana vann kampen, og kvalifiserte seg med det til VM i Sør-Afrika til sommaren. Det var kjempe kjekt å få med seg, og no har eg eit lag å heia på sidan Noreg svikta.

Besteveninnna til Inger Lise er etiopisk, og Inger Lise er difor vande med å eta etiopisk mat ganske ofte, så det har ho sakna her. Så her om dagen så nemnde ein førelesar at det hadde opna ein ny etiopisk restaurant ikkje så langt ifrå campus. Den måtte me sjølvsagt prøva, så etter ein lang skuledag på onsdag sette me oss svoltne og forventningsfulle i ein taxi til East Legon. Og forventningane vart innfridde, nam nam! Eg hadde injarra med fire forskjellege vegetariske sausar, og eg gler meg allreie til neste gong, som sikkert vert ein gong denne veka.

Så på torsdag kom eit nytt kulinarisk høgdepunkt. Plutseleg dukka det opp ein ny matbod rett utanfor her me bur, og den er utruleg nok: vegansk. Vegansk i Ghana, eg trudde nesten ikkje det eg såg. Ho som driv den er visst jøde og ein del av eit eller anna jødisk samfunn her i Ghana som er veganarar, heilt utruleg. Det var heilt fantastisk å eta og vera heilt hundre prosent sikker på at maten garantert var utan dyrefeitt elle noko sånt. Og så godt som det smakte. Og ikkje minst, me fekk masse grønsaker, noko som ikkje er så vanleg her, til og med blomkål fekk me. Eg hadde “veggie sauce”, som altså var grønsaker i ein veldig god tomatsaus. Til det fekk eg naturris(!), litt tomatbønner, og salat med blant anna vårlauk og avocado. Eg gler meg òg veldig til neste måltid der, som nok vert ein av dei næraste dagane.

På fredag var det ein del i klassen som skulle på eit ernæringsseminar i Accra, så eg hang meg med. Det var arrangert av Ghana Nutrition Association, og handla mykje om ernæringssituasjonen i Ghana, kva som er hovudproblema og forslag til tiltak. Det var heilt supert å få med seg. Veldig interessant. Meir om innhaldet på seminaret får eg koma tilbake til ein annan dag, no må eg snart koma meg i seng. Eg la meg i fire tida i natt,og vakna halv ni, så er ganske så trøytt.

Me har nemleg vore i Kokrobite i helgi. Inger Lise og Invild reiste dit fredag morgon, og eg kom på ettermiddagen etter seminaret. Der har me kost oss med sol og strandliv. Og i går kveld vart me kjende med nokre folk, og jammen hadde ikkje han eine, tyskaren, med seg slakklina. Jippi! Eg hadde veldig lyst å ta med mi til Ghana, men fann ut at eg ikkje hadde plass. Så i dag eg fekk han til å henga opp  si mellom to palmar, så då fekk me prøvd litt. Ikkje nok me at eg no har finne ein som har lina, og faktisk bur rett utanfor campus her, men fleire av dei gutane der har veldig lyst å surfa, så kanskje vert det ein ny tur til Busua snart, denne gong med surfebrettet mitt.

Avslutningsvis i dag, må eg oppfordra alle som ikkje allereie har gjort det til å stemma i morgon!! Eg fekk avgitt mi stemma før eg forlot landet, og er no så utruleg spent og litt nervøs. Gidd du ikkje stemma, kan du eigentleg ikkje klaga på noko dei neste fire åra. Så stem folkens! Og gjer eit godt val! Lukke til!

Heia Jens og Kristin! Stao pao!!

Eg har fått litt klager på hyppigheten på blogginnlegg ifrå livet mitt her i Ghana, og det forstår eg veldig godt, og det er jo veldig kjekt at de vil høyra om livet mitt her. Hovudgrunnen er dårleg dårleg internet, men no skal ikkje det vera eit så stort problem lengre, forhåpentlegvis! No har eg nemleg kjøpt meg trådlaust internet for resten av opphaldet, for det måtte eg faktisk ut med 200 norske kroner, så det bør fungera av og til iallfall. I tillegg så har eg no fått skaffa meg Windows Live Writer på min fine nye data, det vil seie at eg kan skriva innlegga og setja inn bilete og sånt utan å vera på internet, og lagra det til eg har internettilgang. Og då kan eg sitja på rommet mitt å skriva, noko som òg er veldig greit, det trådlause nettet dekkar nemleg ikkje rommet mitt. For å koma på så må eg sitja i tv-stova eller på altanen i tredje etasje på andre sida av bygget. Nok om det.

TRU DET ELLER EI, FØRRE LAURDAG FYLTE EG 26 ÅR. SIDAN EG HADDE GEBURSDAG SÅ FEKK EG VELJA KVAR VÅR FYRSTE HELGETUR I GHANA SKULLE GÅ. DET VAR FOR EIN GONG SKULD EIT SVÆRT ENKELT VAL: BUSUA BEACH!

For mange månadar sidan fann eg Black Star Surf Shop og tilhøyrande Okorye Tree Restaurant på nettet. Den einaste plassen i Ghana der ein kan leiga surfebrett og kjøpa surfevoks og anna tilbehør. Og menyen til restauranten har eg site heima og gleda meg veldig til å prøva ut. Så fredag morgon var eg meir enn klar for å setja meg på bussen vestover langs kysten. Eg, Inger Lise og Ingvild pakka oss klare og tok med oss tinga på skulen, me skulle nemleg ha to timar undervisning og tenkte å reisa direkte ifrå skulen. Me hadde kjøpt bussbillettar på førehand, bussen skulle gå 14.30, og me måtte møta opp på stasjonen 13.30. Men alt gjekk absolutt ikkje som planlagt den dagen..

Til fyrste timen dukka ikkje læraren opp, og jammen dukka ho ikkje opp til det andre faget heller. Me kjente oss ganske frustrerte over at me då faktisk kunne ha reist dagen før og allereie liggje på stranda. (No har me droppa begge faga på fredag, så framover er den dagen fri!!!!!:D)

Sidan me ikkje hadde undervisning så reiste me like godt inn til busstasjonen i Accra, så me var der allereie to timar før bussen skulle gå. Det var bortkasta tid det, for den bussen kom aldri den (eller det gjorde den kanskje, men då hadde me forlatt stasjonen). Ingen visste kor tid bussen kom til å gå, så me krevde pengane tilbake og gjekk for å finna ein annan buss eller noko. Me enda opp i ein tro tro (=guagua). Men den skulle fyllast opp før me kunne køyra, kvart einaste sete skulle fyllast, så i ein og ein halv time sat me inni den varme minibussen og sveitta og venta på at me skulle køyra. Kvart over fem var me endeleg på veg ut av Accra. I eit lyskryss på veg ut av byen så såg me til og med ein mann som døydde. Der me sto og venta på grønt lys ser me pluseleg ein mann som jobbar på taket på ein bygning kjem bort i ein sånn straumledning som går frå stolpe til stolpe. Så han falt om og dei andre arbeidarane prøvde så godt dei kunne med livredning, fem, seks karar sto og prøvde på hjartekompresjon samstundes, men ingen munn til munn, det var ganske forferdeleg å sitja inni bilen og sjå på utan å kunna gjera noko som helst. I tillegg så var sjåføren vår fullstendig gal, alle sjåførar er generelt ganske ville her, men han var ekstrem. Inger Lise ropte både “better safe than sorrry” og “slow down”, men til ingen nytte. Så Inger Lise og Ingvild ville eigentleg gå av, for dei orka ikkje den køyringa i fire,fem timar, så eg såg draumen om gebursdagsfeiring i Busua falla i grus.. Men dei haldt ut, og ved midnatt kom me faktisk fram til Busua Beach

Me la oss inn på eit hotell på stranda, som eg ved dagslys neste morgon til min store glede såg at var nærmaste nabo til surfeshoppen. Det var heilt fantastisk å vakna opp til lyden av bølger og kjenna sanden under føtene igjen, og eg merka fort at det var plassen for meg. Diverre så var ikkje surfinga heilt som eg hadde håpt. Dei leigde berre ut 6-fots shortboard eller ni-fots longboard, så eg angra veldig på at eg ikkje hadde teke med mitt eige brett, men eg visste ikkje om eg fekk det med meg på buss/tro tro. Neste gong vert det definitivt med! I tillegg så var bølgene frykteleg vanskelege, så med det lange brettet eg leigde så var det ikkje vits å prøva på bølgene ein gong, så det vart berre litt skumsurfinga på meg diverre.. Veldig skuffande, men det var no kjekt å vera litt ute i vatnet igjen.

Og helgi totalt innfridde forventningane, eg koste meg veldig. 26-års dagen min starta med havregrynsfrukost på Okorye Tree Restaurant, med bananskiver og masse kanel på. Og Inger Lise og Invild hadde lurt seg ned i surfeshoppen mens eg var på badet, så eg fekk til og med gebursdagskort og ei t-skjorta i gåve, veldig koseleg. Ellers gjekk dagen med til meir eting, lesing,tur langs stranda, litt spasering i den lille koselege landsbyen og litt dansing på kvelden.

Eg var veldig nøgd med geburdagsmenyen, sjølv om eg likar godt ein del av den ghanesiske maten me vanlegvis et, så var det veldig godt med litt variasjon! I tillegg til havregrynsgrauten til frukost så åt eg til lunsj ein god burrito og nydlege ingefærkrydra steikte bananer (plaintain) med peanøtter, til middag om kvelden åt eg heimelaga ravioli med sjømat. Dagen etterpå rakk me òg to måltid før me forlot Busua. Fruktsalat og arme riddarar til frukost, og pannekaka med sjokolade og banan til lunsj, nam nam nam!!! Så me koste oss.

Og heimturen gjekk veldig mykje meir effektivt og tryggare føre seg. Me fekk oss taxi med setebelte til alle tre ifrå Busua til Takoradi der bussen går ifrå. Me fekk plass på bussen som faktisk omtrent gjekk når den skulle, og me fekk taxi med setebelte ifrå Accra tilbake til campus, og me var vel heima att allereie i sjutida om kvelden trur eg.

Eg vil tilbake til Busua snart! Planen før eg reiste var jo å tilbringa tida etter eksamen i Busua, og det er nok framleis planen. Alternativet er å reisa til eit anna land her i vest Afrika, for eksempel Elfenbeinskysten, Gambia eller Senegal. Eg har akkurat fått vita at dersom det ikkje vert nokre endringar (noko det ofte vert her i Ghana), så har eg siste eksamen allereie 4. desember, noko som er betre enn eg hadde tord å håpa på. Det er jo faktisk heilt fantastisk. Siste moglege eksamensdato er nemleg 15.desember trur eg, så viss det ikkje blir nokre endringar så er me veldig heldige. Og då vert eg så glad så glad!! Eg har nemleg billett heim 22.desember, så då har eg jo over to veke til å gjera akkurat det eg vil. Jippi!! Nokon som vil koma og henga med meg?? Kom då vel!

Eg kjeda meg eigentleg ikkje når me sat og venta i tro tro’en i ein og ein halv time, det er alltid så mykje å sjå på. Og ein kan jo få kjøpt det aller meste der ein sit

Havregraut og surfing – PERFEKT!

Kanskje ikkje heilt i tråd med hygieneloven, men blid var han, og godt smakte det!

Det kjem nok snart litt oppdatering på livet generelt her i Ghana, eg har mykje på hjarta, så fylg med! Men det var alt for i dag, om nokre timar no så skal me på fotballkamp, Ghana-Sudan, det gler eg meg veldig til.

Håpar de har det bra alle saman, oppdater meg!

Internet er ufatteleg treigt. Alt går (ikkje overaskande) veldig treigt her. Trafikken er fullstendig gal. Eg er alltid sveitt. Vatnet er omtrent oftare vekke enn tilstedeverande. Trivst eg alikavel? Oh yeah!!

Eg har no vore her i ei veka, så det er på tide med ein bitteliten oppdatering herifrå Ghana. Eg har omtrent ikkje vore på nett siden eg kom ned, det til tider heilt håplaust treige nettet passar nemleg mitt tolmod ekstremt dårleg, så for å sleppa irritasjon så let eg heller vera. Eg har foresten fått meg eit ghanesisk mobilnummer: 0541829350. Det er imidlertid ikkje heilt til å stola på. Så om de ikkje får noko svar, send ein mail. Eg kjem nok til å vera innom på nettet litt hyppigare framøve trur eg, sidan eg no har funne ut at det trådlause nettet på “International Programmes Office” til tider (som no) fungerar nokså bra.

Eg må no snart gå til laboratoriet ved “department of nutrition and food science”. Klokka halv to står faget NUTR 413: Nutrient Analysis and Nutritional Assessment Practilcals på timeplanen. Så Inger Lise og Invild er no ute å kjøpe sånne kvite laboratoriefrakkar til oss. Medan eg har ordna oss billettar til VM-kvalifseringskampen mellom Ghana og Sudan søndag om to veke. Det vert artig! Håpar de har det bra alle saman!!